Zajęcia przedszkolne

metodyka pracy z dziećmi

Tworząc scenariusze zajęć opieramy się na zainteresowaniach dziecka, jego potencjale poznawczym i emocjonalnym. Drugim filarem jest podstawa programowa oraz wspieranie obszarów rozwoju kształtujących gotowość szkolną dziecka. W czasie prowadzonych zajęć wykorzystujemy poniższe metody.

Metoda dobrego startu prof. dr hab. Marty Bogdanowicz

Metoda Dobrego Startu (Le Bon Depart) została opracowana przez prof. dr hab. Martę Bogdanowicz specjalistę w zakresie psychologii klinicznej dziecka, profesor w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego, członkini wielu towarzystw naukowych, także międzynarodowych.
W jej założeniach leży usprawnienie i koordynacja, czyli integrowanie funkcji wzrokowo-słuchowo-ruchowych, a także harmonizowanie wszystkich funkcji psychomotorycznych. Dzięki tej integracji dochodzi do wykształcenia prawidłowej orientacji czasowo-przestrzennej, możliwości wykonywania ruchów dowolnych, coraz lepiej zorganizowanych, zlokalizowanych w określonej przestrzeni i czasie. Metoda dobrego startu oprócz
rozwijania percepcji, motoryki i integracji percepcyjno-motorycznej kształci też zdolność rozumienia i operowania symbolami abstrakcyjnymi. Są to funkcje, które leżą u podstaw złożonych czynności czytania i pisania. Zespołowa forma prowadzenia zajęć ułatwia nawiązanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania dzieci mające trudności w przystosowaniu się lub zaburzone emocjonalnie.

Zajęcia MDS przebiegają według stałego schematu:

  1. Zajęcia wprowadzające – dzieci usprawniają niektóre funkcje psychomotoryczne, głównie językowe, motorykę oraz orientację w schemacie ciała i przestrzeni
  2. Zajęcia właściwe – zawierają trzy rodzaje ćwiczeń:
    • ćwiczenia ruchowe
    • ćwiczenia ruchowo-słuchowe
    • ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe
  3. Zajęcia końcowe – zajęcia wyciszające, relaksacyjne

Jest przeznaczona dla dzieci od trzeciego roku życia. Służy przygotowaniu do czytania i pisania, profilaktyce trudności w ich opanowaniu, a także terapii dysleksji rozwojowej. W formie zabawy, angażując jednocześnie wiele zmysłów dziecka:

  • wspomaga rozwój psychoruchowy dzieci w wieku przedszkolnym,
  • przygotowuje do nauki czytania i pisania,
  • zapobiega niepowodzeniom szkolnym dzieci o nieharmonijnym rozwoju spostrzegania wzrokowego, słuchowego, ruchowego i mowy oraz dzieci leworęcznych,
  • pomaga w terapii dzieci „ryzyka dysleksji” oraz dzieci z trudnościami wczytaniu i pisaniu (dysleksja rozwojowa),
  • oraz w terapii dzieci o poważnie zaburzonym rozwoju (upośledzonych umysłowo, akustycznych, z mózgowym porażeniem dziecięcym)
    MDS sprzyja uczeniu się liter, spełnia rolę profilaktyczną, zapobiegając wystąpieniu dysleksji rozwojowej, czyli specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu.

Więcej informacji na temat metody: www.dysleksja.waw.pl

Odimienna metoda nauki czytania Ireny Majchrzak

Wprowadzanie dziecka w świat pisma

Pomysł wprowadzania dziecka w świat pisma zrodził się po spotkaniu autorki z małą dziewczynką o wdzięcznym imieniu Simona.
Simona miała osiem lat, chodziła do drugiej klasy i zupełnie nie radziła sobie ze swoimi zadaniami. Jakkolwiek znała wszystkie litery, nie umiała je rozróżnić i nazwać, to jednak nie mogła je zebrać w słowa.

Ta mała dziewczynka stała się inspiracją do wprowadzenia czegoś nowego, co spowodowałoby pozytywny stosunek dziecka do podejmowania tak trudnych dla niego działań. Tym motywem stał się kontakt z własnym imieniem jako pierwszym słowem napisanym. Pomóc mu tym samym zrozumieć, że ono samo może być napisane i przeczytane. Ten moment wtajemniczenia ma też być sposobem na wzbudzenie zainteresowania kodem literowym u bardzo małego dziecka. Od samego początku dziecko wchodzi w świat pisma jako w świat znaczeń, a nie izolowanych liter.

Autorka proponuje:

  1. Akt inicjacji – wprowadzenie wizytówek z imionami dzieci. Na wizytówkach wpisujemy imiona według propozycji dzieci. Mogą być zdrobnienia. Wizytówki wypisujemy przy dziecku, objaśniając każdą napisaną literę. Gdy wszyscy mają swoje wizytówki i gdy obejrzeli je sobie do woli przywieszają je wokół na ścianach.
  2. Ściana pełna liter – Równocześnie wieszane są na wysokości oczu dziecka wszystkie litery alfabetu, zarówno duże jak i małe. Są to litery drukowane, ale mogą być również pisane.
  3. Prezentacja alfabetu – nauczycielka prezentuje wszystkie litery alfabetu duże i małe. Jedna litera na dzień. Omawia ich kształt oraz brzmienie. Dzieci sprawdzają, czy wskazana litera znajduje się w ich imieniu.
  4. Targ liter – dzieci układają swoje imię z rozsypani literowej. Najpierw według wzoru, potem bez. Potem proponujemy dzieciom szukanie ukrytych w imieniu słów, jak w grze w inteligencję. Efektem tego doświadczenia jest stwierdzenie, że za pomocą liter naszego imienia da się utworzyć tylko ograniczoną ilość słów. Aby móc napisać wszystko, co nam przyjdzie namyśl, musimy zdobyć wszystkie litery.
  5. Gra w sylaby – na kartkach papieru piszemy sylaby, zrazu tylko najprostsze, później bardziej skomplikowane i rozdajemy je dzieciom pytając „Masz słowo, czy nie masz słowa?” Komu sylaby ułożą się w słowa ten wygrywa.
  6. Nazywanie świata – to ćwiczenie, które polega na przyporządkowaniu odpowiedniej nazwy do wszystkiego co znajduje się wokół nas.

Główne zalety innowacji:

  1. Prostota realizacji.
  2. Wielkie zainteresowanie dziecka z powodu wprowadzenia własnego imienia.
  3. Głębsze poznawanie osobowości wychowanków.
  4. Przedstawienie alfabetu w pełnym zestawie liter, co jest korzystne dla dziecka i wygodne dla nauczyciela.
  5. Od samego początku uzmysłowienie dziecku, że jednemu głosowi mogą odpowiadać różne litery lub kilka liter.
  6. Wiedza cząstkowa nie musi, a nawet nie powinna być sprawdzana.
  7. Dziecko i nauczyciel są wolni od ciągłego stresu, który wywołuje głoskowanie oraz głośne czytanie przed innymi.
  8. Radość dzieci.
  9. Uznanie rodziców.
  10. Satysfakcja osobista.
  11. Krótki czas prezentacji poszczególnych liter.
  12. Precyzyjne podana przez autorkę strategia działania w książce.
  13. Realizacja pozostałych treści programowych może przebiegać w trybie dotychczasowym.
  14. Nie ma żadnych przeszkód w łączeniu metody I. Majchrzak z innymi innowacjami metodycznymi programowymi, albowiem dotyczy ona tylko czytania i realizuje się niejako obok innych treści.

Więcej na temat metody I. Majchrzak:

  • Majchrzak I., „Wprowadzenie dziecka w świat pisma”, Warszawa1995
  • Majchrzak I., „Inicjacyjna funkcja imienia własnego w nauce czytania”, Edukacja w przedszkolu (1998) wrzesień
  • Majchrzak I., „Gry czytelnicze”, Edukacja w przedszkolu (1998) grudzień
Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne

Co to jest Ruch Rozwijający? Naturalne, proste i uniwersalne zabawy ruchowe podczas których dochodzi do tworzenia się i umacniania więzi społecznych, dające szansę przeżycia radości i dzielenia jej z innymi.

Jak działa Ruch Rozwijający?

  • Wspomaga i stymuluje rozwój dziecka i jego obrazu samego siebie oraz orientacji we własnym ciele.
  • Zwiększa świadomość przestrzeni i orientacji w niej.
  • Pomaga budować pozytywne związki w sposób nieprzymusowy, niezagrażający dziecku.
  • Powoduje wzrost koncentracji uwagi.
  • Poprawia koordynację, celowość ruchów.
  • Zaspokaja potrzebę kontaktu i współdziałania z drugim człowiekiem.

Metoda W. Sherborne we wspomaganiu rozwoju dziecka

Opracowany w latach sześćdziesiątych przez W. Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi. Z tak zwanego baraszkowania, które pojawia się we wczesnym dzieciństwie każdego zdrowego dziecka i w każdej – normalnej rodzinie, stworzyła ona system terapeutyczny. Genialność tej metody polega właśnie na jej prostocie i naturalności.

Ma on zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci i w korygowaniu jego zaburzeń.

Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:

  1. świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
  2. świadomości przestrzeni i działania w niej,
  3. dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Dlatego dziecko czuje się w niej bezpiecznie, staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze.

Klasyfikacja związków międzyludzkich ze względu na typ ruchu (R. Laban):

  1. ruch „z” (with),
  2. ruch „przeciwko” (against),
  3. ruch „razem” (shared).

Ruch „z” to takie ćwiczenia ruchowe, w których jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem niego. Wymaga to ze strony aktywnego partnera zrozumienia potrzeb i możliwości drugiej osoby, a ze strony partnera pasywnego – całkowitego zaufania do osoby aktywnej.

Ruch „przeciwko” to ćwiczenia ruchowe, których celem jest uświadomienie uczestnikom ich własnej siły przy współdziałaniu z partnerem. Te ćwiczenia powinny być pozbawione agresji. Dlatego nie jest wskazane pobudzanie do przyjmowania postaw konkurencyjności, niewłaściwe jest więc także wyłanianie zwycięzców i pokonanych. Najlepiej, aby osoby pracujące w parze na zmianę przyjmowały rolę aktywną (atakującego) i bierną (broniącego się). Ćwiczenia „przeciwko”, mające charakter zabaw pseudoagresywnych, umożliwiają dzieciom poznanie własnych i cudzych sposobów reagowania, uczą radzenia sobie w sytuacji konfliktu, uświadamiają emocje. Świadomość ta pozwala kontrolować swoje emocje (np. przezwyciężyć lęk) i zachowania (szczególnie zachowania zaczepnoobronne). Korzystnie oddziałuje tu wprowadzenie reguł zachowania (kontraktów), np. jestem silny, ale delikatny, nie obrażam się, gdy przegram, nie śmieję się z pokonanego, nie zawsze muszę być lepszy, itp.

Ruch „razem” to takie ćwiczenia ruchowe, które wymagają jednakowego zaangażowania artnerów. Ćwiczenia te prowadzą do wytworzenia harmonii i równowagi. Udział w nich ymaga wzajemnego zaufania, zrozumienia, współpracy i równego wkładu wysiłku fizycznego, o jest warunkiem osiągnięcia sukcesu.

Dziecięca matematyka prof. Edyty Gruszczyk-Kolczyńskej

Rozwijanie u dzieci możliwości umysłowych i uzdolnień matematycznych.

Cele realizowane przy realizacji metody:

  • Indywidualizacja procesu edukacji matematycznej (rozwijanie uzdolnień, przyspieszanie tempa rozwoju dzieci lub wyrównywanie deficytów rozwojowych) – dostosowanie do rzeczywistych możliwości dziecka.
  • Przygotowanie do sukcesów w nauce szkolnej.

Podstawowe zasady przy realizacji programu to:

  • Osobiste działanie dzieci ( doświadczenia logiczne- nie wystarczy mówieni, pokaz)
  • Mówienie – dzieci słownie muszą określać swoje spostrzeżenia, sens wykonywanych czynności i przewidywane skutki.

W edukacji matematycznej przedszkolaków najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka. Stanowią one budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i umiejętności. Jeżeli doświadczenia są specjalnie dobrane, przyczyniają się także do rozwoju myślenia i hartowania dziecięcej odporności.

Program edukacji matematycznej obejmuje następujące kręgi tematyczne:

  • Orientacja przestrzenna;
  • Rytmy;
  • Kształtowanie umiejętności liczenia a także dodawania i odejmowania
  • Wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania;
  • Rozwijanie umiejętności mierzenia długości;
  • Klasyfikacja;
  • Układanie i rozwiązywanie zadań arytmetycznych;
  • Zapoznanie dzieci z wagą i sensem ważenia;
  • Mierzenie płynów;
  • Intuicje geometryczne;
  • Konstruowanie gier przez dzieci;
  • Zapisywanie czynności matematycznych;
Inne metody
  • Metoda symultaniczno-sekwencyjna profesor Cieszyńskiej
  • Bajki terapeutyczne
  • Techniki wspierające kreatywność dzieci
  • Pedagogika zabawy Klanza
  • Kinezjologia edukacyjna
  • Koncepcja sfery najbliższego rozwoju Lwa Wygotskiego
  • Koncepcja strategicznego dyskomfortu Miki Kashtan
  • Komunikacja wspierająca kontakt wg NVC
  • Metoda projektów

Oddziały

Przedszkole

ul. Gwarna 2a
os. Kurdwanów/os. Piaski

Przedszkole

ul. Domagały 59
Bieżanów/os. Złocień

Żłobek

ul. Klonowica 33
Wola Duchacka

Żłobek, przedszkole, coworking

ul. Kobierzyńska 24, Wilga Park
os. Ruczaj/os. Podwawelskie

Główne biuro

Sekretariat

Kaja Wiśniowska-Wójcik
tel. +48 570 605 123
biuro.krasnal@gmail.com

Dyrektor

Marta Kułaga
tel +48 502 474 224
krasnal.marta@gmail.com

Szybki kontakt



Tagi

niepubliczne • przedszkole • żłobek • opieka • dzieci • Kraków • co-working rodzicielski • 7/24 • Podgórze • Kurdwanów • Złocień • Ruczaj • Piaski • Podwawelskie • Bieżanów • Wola Duchacka • NVC • wychowanie przedszkolne